Saint Willibrord werd geboren in Northumbria in 658 uit vrome, pas bekeerde ouders. Zijn vader Wilgils vertrouwde de jongen als oblaat toe aan het klooster van Ripon en werd een kluizenaar aan de monding van de Humber. Willibrord groeide op onder invloed van St .Wilfrid, bisschop van York, die de voorkeur gaf aan de Romeinse praktijk boven Keltische kerkkenmerken. Op twintigjarige leeftijd werd Willibrord onweerstaanbaar aangetrokken tot Ierland, Het “eiland van de heiligen”, waar hij zich onderging aan strenge ascese in het klooster van Rathmelsigi. Hij werd priester gewijd in 558. Willibrord was vervuld met de geest van “peregrinatio”, het mystieke verlangen om afstand te doen van een aardse thuis, om het evangelie te prediken aan heidense volken. In het jaar 690 trok hij met 11 metgezellen naar het Europese vasteland om het christelijk geloof te brengen bij de Friezen, die zich tot nu toe tegen de evangelisatie hadden verzet.

in tegenstelling tot de missiepraktijk van de IRO-Schotse monniken, die de evangelisatie niet systematisch aanpakten, organiseerde Willibrord zijn missiewerk met slim pragmatisme. Hij zocht eerst de bescherming van Pippin II, die de Friese koning Radbod terug over de Rijn had gegooid. Verder wilde hij in nauwe overeenstemming met het pauselijke gezag verder gaan en waagde hij zich daarom tweemaal aan de zware reis naar Rome. Daar werd hij in 695 door paus Sergius I tot aartsbisschop van Utrecht ingewijd. Op aanbeveling van de Pippin-dynastie werd Willibrord rijkelijk begiftigd met Landgoederen van de Frankische adel, zodat hij veel kerken en kloosters kon bouwen. In het jaar 698 ontving hij de helft van een groter landgoed van Irmina, abdis bij Trier en moeder van Plectrudis, de vrouw van Pippin II. dit landgoed, gelegen in Echternach, werd later aangevuld door de schenking van de andere helft door Pippin II. Willibrord kon zo een klooster in Echternach stichten, waar hij zich graag terugtrok om zijn missieexpedities naar het rusteloze Friesland en tot aan Denemarken en Thüringen voor te bereiden. In zijn activiteiten leed hij veel tegenslagen, totdat Charles Martell eindelijk zijn eeuwige antagonist Radbod had verslagen. In 719 kwam Winfrid, beter bekend als Bonifatius, naar Willibrord en verbleef bijna drie jaar bij hem, voordat hij naar Germaanse landen ging om daar het evangelie te prediken.

we hebben geen informatie over het einde van Willibrord ‘ s leven. Voordat hij op de ongewone leeftijd van 81 jaar overleed, had hij zijn opvolging georganiseerd en zijn rijke bezittingen toegewezen. Op zijn 70ste verjaardag noteert hij in de marge van zijn kalender de belangrijkste data van zijn missionarisactiviteit en sluit hij af met het dictum “in dei nomine feliciter”, dat zijn onwankelbaar geloof in God uitdrukt. Hij stierf op 7 November 739 en werd naar eigen wens begraven in Echternach.Al snel na zijn dood werd hij vereerd als een heilige, zodat meer en meer pelgrims naar zijn graf kwamen, en rond 800 N.Chr. moest de bescheiden Merovingische kerk plaats maken voor een grotere driebeukige kerk, die meer dan 60 meter lang was. De twee biografieën, eerst door Alcuin, geschreven rond dezelfde tijd, en vervolgens door Abt Thiofrid (die 300 jaar later werd geproduceerd), vertellen over legendes en ontelbare wonderen, zodat de bekendheid en de verering van de Heilige aanzienlijk groeide in Europese kloosters en kerken aan deze kant van de Alpen.Willibrord wells and springs, die langs zijn missionarisroutes liep en een grote doopactiviteit bleek te zijn, waar het volk bezocht werd, om de genezing van verschillende zenuwziekten, met name van kinderen, te bewerkstelligen. Een groot aantal parochiekerken in België, Nederland en langs de Nederrijn, die vaak verbonden waren met het klooster van Echternach, zijn tot op de dag van vandaag gewijd aan de Heilige Willibrord. Trouw aan hun patroonheilige wordt bewezen door bedevaarten naar Echternach en hun deelname aan de Dansprocessie. Deze processie is een religieuze gebeurtenis waarvan de oorsprong heel ver teruggaat, en die tot onze dagen zou kunnen overleven dankzij haar uniciteit. Het vindt elk jaar plaats op Pinksterdag, en trekt duizenden deelnemers en een gelijk aantal toeschouwers, dus ter ere van de herinnering aan een heilige van echt Europese dimensie, die vaak de apostel van de BENELUX wordt genoemd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.